Projekt jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013.

Jarmark zapowiada się obficie i bogato. Odbędą się m.in. pokazy rękodzieła, wykłady, projekcje filmowe, koncerty, potańcówki oraz warsztaty instrumentalne i wokalne (nauka pieśni białoruskich z Ireną Mazyuk)

Szczegóły i dokładny program na stronie jarmarku

http://www.jarmarkjagiellonski.pl/

Ośmiogodzinny maraton muzyki żydowskiej rozpoczął się od koncertu kapeli… romskiej. Nie za bardzo rozumiem ideę takiego wyboru, ale nie czepiam się. Każda okazja jest dobra, żeby zobaczyć na żywo jeden z najlepszych cygańskich zespołów w Europie – Parno Graszt z Węgier. Muzycy wypełnili godzinny koncert skocznymi, nieprzyzwoicie przebojowymi piosenkami przy akompaniamencie typowo romskiego instrumentarium: gitara, kontrabas, akordeon, łyżki, dzban (a właściwie zmyślna konstrukcja z dwóch dzbanów).

Nastepnie na scenie pojawili się muzycy grupy Konsonans Retro. To połączone siły tradycyjnej kapeli klezmerskiej z Odessy i niemieckiego klarnecisty Christiana Davida. Brzmienie grupy oparte jest przede wszystkim o instrumenty dęte. Kilkakrotnie muzycy odkładali instrumenty aby pośpiewać ukraińskie pieśni, niekoniecznie żydowskie (kto by się spodziewał, że na Festiwalu Kultury Żydowskiej można usłyszeć „Jichal kozak czerez misto”? ;).

Mimo że ani Parno Graszt ani Konsonans Retro nie brakowało energii, dopiero trzeci zespół naprawdę porządnie rozgrzał publiczność. Roberto Rodriguez – Żyd pochodzący z Hawany przyjechał do Krakowa ze swoim nowym materiałem, który jest chyba najlepszą z rzeczy, jakie dotąd słyszeliśmy na Festiwalu w jego wykonaniu. Wybuchowa mieszanka brzmień klezmerskich z rytmami latino wykonana z niesamowitą energią przez wieloetniczny zespół Rodrigueza porwała publiczność pod sceną do tańca. Każdy z muzyków był w tym koncercie wulkanem energii, szczególnie dwaj perkusiści oraz akordeonista i klawiszowiec w jednym – Uri Sharlin, który ubarwiał muzykę odpowiednio „kwaśnym” brzmieniem organów.

Po 22 na scenie odprawiono jak co roku obrzęd Hawdali, po czym kilka piosenek (pieśni?) „pod nogę” wykonał kantor Benzion Miller z towarzyszeniem zespołu złożonego z kilku uczestniczących w festiwalu muzyków (m.in. części składu Rodrigueza).

Już po zmroku na scenę weszli twórcy specjalnego festiwalowego projektu Inni Europejczycy, czyli połączone siły klezmerów i muzyków cygańskich pod dyrekcją Alana Berna. Jeśli dobrze pamiętam, to już trzeci wspólny występ Innych Europejczyków na festiwalu, tym razem już chyba ostatni (sądząc po słowach Janusza Makucha, który sugerował, że muzycy wspólnie zagrają jeszcze może dwa, trzy razy). Tym razem w końcu brzmiało to naprawdę znakomicie. Mimo iż po dawce energii Roberto Rodrigueza publiczności trochę ciężko było się skoncentrować na spokojniejszych fragmentach, przyjęcie było owacyjne. Muzycy zrezygnowali z grania osobno i od razu przystąpili do części wspólnej swobodnie przechodząc od brzmień znanych z koncertów muzyki klemerskiej po nuty cygańskie, karpackie i bałkańskie. W poprzednich latach miałem co do tego wątpliwości, ale wczoraj Innym Europejczykom udało się stworzyć naprawdę zgrany zespół.

Po północy na scenie zainstalowali się izraelscy muzycy towarzyszący kurdyjskiej pieśniarce Ilenie Eliji. Po krótkiej przerwie technicznej (muzycy nie mogli robić prób przed koncertem ze względu na szabat) ulicą Szeroką popłynęły brzmienia bliskowschodnie – tradycyjne pieśni Kurdów w wirtuozerskich aranżacjach. Ilena to wokalistka obdarzona potężnym głosem i charyzmą sceniczną. Szkoda, że z uwagi na późną porę koncert trwał tylko około pół godziny, jednak w czasie tego krótkiego występu muzycy zaprezentowali najciekawsze fragmenty repertuaru, który w całości zabrzmiał w czwartek w synagodze Tepmel.

Na koniec scenę opanowała specjalna festiwalowa orkiestra złożona nie tylko z muzyków, którzy brali udział w sobotnim finale, ale też innych artystów, przewijających się przez poprzednie dni festiwalu (m.in. Michael Alpert, Daniel Kahn). Centralną postacią w tej ponad trzydziestoosobowej kapeli był Arkady Gendler – pochodzący z Besarabii sędziwy (ok. 80 lat) śpiewak wykonujący stare, często zampomnaine żydowskie i ukraińskie szlagiery. Niespodziewanie na scenie pojawił się też DJ Socalled, który wykonał jeden ze swoich przebojów „Good old days”. Koncert zakończył się w okolicach 1:30 w nocy.

Nowa formuła „Szalom na Szerokiej” sprawdziła się bardzo dobrze. Prawdą jest, że nie każdy zespół dobrze sprawdzający się w Sali koncertowej porwie liczną publiczność w plenerze, a poza tym większość koncertów i tak można obejrzeć dzięki transmisjom internetowym. Dobrze jednak, że organizatorzy nie ograniczyli „rozkładu jazdy” tylko do artystów grających do tańca i zaprosili też np. Ilenę Eliję. Krótko mówiąc - impreza, choć inna niż w poprzednich latach, była równie jak rok, dwa czy trzy lata temu udana.

Wstępny program imprezy wygląda nastepująco:
18.00 - nauka tańców bałkańskich - Iglika
18.20 - nauka tańców polskich
18.40 - Gdziebasy
19.00 - nauka tańców w kręgu - Tanecznice
19.30 - pokaz “Etniczne inspiracje w balecie” tańce charakterystyczne w wykonaniu Studia Baletowego Opery Krakowskiej
19.45 - nauka flamenco - Aire Andaluz
20.00 - nauka tańców Izraela
20.20 - Gdziebasy